Në kujtim të udhëheqësit shpirtëror

Jetëshkrimi dhe Veprat | Ceremoni të hapjes së Teqeve Halvetiane të Shqipërisë | Rindërtimi i Asetanes
Konferenca Kombëtare Aleviane | Këngë  kushtuar Sheh Muamerit
Ceremoni të tjera fetare | Shkëmbime vizitash | Video
Gjeneza e Tarikatit tё Lartё Halveti | Sheh Ahmet Pazari

Konferenca Kombëtare Aleviane

11 prill 1994, Tiranë

Gjatë kësaj kohe po përgatitesha për një Kongres Alevian. Si fillim e quajta Konferencë Kombëtare Aleviane. Qëllimi ishte i mirë, i pastër, për t’u bashkuar me qendër të vetme Aleviane. Dashakeqësia e nxorri kokën dhe egoizmi zuri vend. Imam Gazaliu thotë:

“Hubul rijasetun, daun la devaun” - “Dëshira për t’u bërë kryetar është sëmundje e pashërueshme”

Sidoqoftë ne e bëmë këtë mbledhje të madhe, të cilën e kthyem nga Kongresi në Konferencë, por përmasat ishin të mëdha. Morën pjesë rreth 500 delegatë dhe të ftuar, personalitete dhe diplomatë, të akredituar në vendin tone. Po ju njoh me zhvillimin e punimeve të kësaj Konference të madhe të Ehli –Bejtit.

Hirësia e Tij, Sheh Muamer Pazari me Kryegjyshin Botëror Bektashian, Shehlerë nga rrethet,
të ftuar në këtë konferencë të madhe Aleviane

Pamje nga salla, në momentin e fillimit të Konferencës. Delegatë, të ardhur nga e gjithë Shqipëria

KONFERENCA KOMBETARE ALEVIANE

11 Prill 1994- Tiranë

BISMIL -LAHI-RRAHMANI-R-RAHIM

ALLAHU EKBER ALLAHU EKBER

LAILAHE IL-LALLAH I ALLAHU

EKBER ALLAHU EKBER VELIL-LAHI

E-HAMD

Më 11 prill 1994, në sallën e Akademisë së Arteve, në Tiranë, u mbajt Konferenca Kombëtare Aleviane, e thirrur me nismën e Hirësisë së Tij, Sheh Muamer Pazari.

Në konferencë morën pjesë shehlerë e dervishë të tarikateve të ndryshme aleviane, që ekzistojnë në Shqipëri, besimtarë, si dhe përfaqësues të feve të ndryshme. Ishin të pranishëm dhe Baba Reshat Bardhi i Kryegjyshatës Botërore të Bektashinjve, Papa Kristo Sharko, përfaqësues i Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë, zv. ministri i Rinisë, Kulturës e Sporteve Z. Tanush Frashëri, sekretar i shtetit për fenë Z. Bardhyl Fico, përfaqësues të partive politike, ambasadorë të shteteve të huaja, të akredituara në Tiranë si dhe të ftuar të tjerë.

Konferencën e hapi dervish Shemsi Shehu, i tarikatit Halveti, i rrethit të Korçës, i cili tha:

“Me vullnetin e të madhit Zot, sot, pas shumë vitesh, jemi mbledhur këtu, të lirë, për të zhvilluar Konferencën Kombëtare Aleviane të Ehli -Bejtit. Të gëzohet zemra kur shikon në këtë sallë kaq shumë klerikë e besimtarë, si dhe  të ftuar të tjerë, dashamirës dhe ndihmëtarë në rrugën e Zotit.

Konferenca jonë  ka për qëllim të realizojë një bashkim vullnetar, shpirtëror, por edhe organizativ të tarikateve islamike aleviane. Siç dihet edhe historikisht, edhe nga tre Kongreset e mëparshme, tarikatet tona kanë pasur gjithmonë një bashkësi dhe kryesi aleviane. Sot, ne, do të flasim per punën e bërë gjatë këtyre viteve, në demokraci, për rindërtimin e kësaj tradite dhe për riorganizimin e punës në të ardhmen. Qëllimi i bashkimit të tarikateve tona është një qëllim fisnik, një qëllim dobiprurës. Puna e Kryesisë sonë është krejt vullnetare, një punë shpirtërore dhe e mundimshme, por me shumë vlera.

Duhet të theksojmë dhe të jetë e qartë për të gjithë, se bashkimi i tarikateve në një Kryesi të Tarikateve Aleviane nuk prek aspak lirinë, të drejtat dhe veçantitë e çdonjërit prej tyre. Të gjitha tarikatet janë të barabarta, kanë të njëjtin mision, kanë të njëjtin qëllim, edukimin e pastërtisë shpirtërore, të dashurisë në mes njerëzve, të dashurisë për Atdheun, për besimin islamik, për gjithshka të vyer në rrugën e Zotit.

E theksojmë se Kryesia e Tarikateve Aleviane vepron si pjesë përbërëse  e Bashkësisë Islamike të Shqipërisë, në bashkëpunim me tarikatet e tjera fetare dhe me të gjithë ata që e duan dhe e pranojnë një bashkëpunim të tillë.

Të dashur besimtarë dhe të ftuar!

Mua m’u bë nderi të hap punimet e kësaj konference. Ju ftoj që të mbajmë një minutë heshtje në përkujtim të klerikëve të lartë Alevianë, të vrarë nga diktatura  komuniste ose që kanë vdekur gjatë këtyre viteve.

Gjithashtu kam nderin t’i jap fjalën Hirësisë së Tij, Sheh Muamer Pazarit, Kryetar i Kryesisë së Tarikateve Aleviane të Shqipërisë, i cili do të mbajë raportin me temë: “Veprimtaria e Kryesisë së Tarikateve Aleviane të Shqipërisë dhe organizimi i tyre në të ardhmen, Ehli- Bejti, themeli Alevian.” 

Fjala e Hirësisë së Tij, Sheh Muamer Pazarit

Të nderuar delegatë të Këshillave Aleviane të rretheve!

Të nderuar klerikë e të ftuar të tjerë nga organet shtetërore, parti e organizata të ndryshme, të nderuar miq, që merrni pjesë në këtë Konferencë Kombëtare Aleviane!

Pjesëmarrja juaj në këtë konferencë dëshmon për nderimin dhe respektin që keni për Tarikatet Aleviane Islamike të Shqipërisë, për shehelerët e dervishët dhe për të gjitha vendet e gëzuara shqiptare, teqe e tyrbe.

Nderimin, që po na bëni, Zoti xh.sh. ua ktheftë në të mira! Me ndihmën e Allahut xh.sh. falë demokracisë, ne sot jemi mbledhur  këtu të lirë dhe me besim tek i madhi Zot. Diktatura për shumë vite i shkatërroi shumë gjëra kombit tonë, por një gjë nuk e shkatërroi dot, besimin tek Allahu xh.sh. Ai u ruajt në zemrat e pastra të besimtarëve, megjithëse figura të nderuara të fesë u pushkatuan, u dënuan e u masakruan.

Pas 50 vjetëve të errësirës, sot  të kënaqet shpirti kur vëren, se ky besim tek Allahu xh.sh., te vendet e shenjta të rrugës së Ehli-Bejtit, ka rrënjë shekullore dhe është pjesë e pandarë e kombit tonë.

Kjo konferencë është vazhdim i veprimtarisë shumëvjeçare të tarikateve Aleviane. Sipas dokumentave nga Hasitaneja e Tiranës janë organizuar më parë disa Kongrese. I pari në vitin 1921, i dyti në vitin 1929 dhe i treti në vitin 1937. Sot mblidhet Konferenca Kombëtare Aleviane me pjesëmarrjen e përfaqësuesve të tarikateve Halveti, Rufai, Kadri, Saadi, Gjylsheni, si dhe të Hajative e Xhelvetive.

Të gjithë jemi të kënaqur e të lumtur që erdhi dita të mblidhemi e të bisedojmë vëllazërisht për ecjen tonë përpara. Kjo tregon vullnetin e mirë, punën e mire të shehelerëve e të dervishëve, prijës të tarikateve për një Kuvend Kombëtar.

Për ardhjen në këtë ditë është dashur shumë punë. Së pari e filluam me ceremoninë fetare të Hasitanes së Tiranës. Vazhduam me hapjen e tyrbeve dhe teqeve ne rrethet e Korçës, të Bilishtit, të Elbasanit, të Kavajës, të Tepelenës, të Leskovikut, të Peshkopisë, të Pukës, të Tropojës, të Kukësit, të Gjirokastrës, të Kurveleshit. Veprimtaria jonë vazhdon më tej me rihapjen e Teqes Kadri të Horasanëve e të Teqes së dervish Hatixhesë.

Pavarësisht nga ç’kemi bërë, mbetet ende për të bërë. Është vendi për t’u përmendur, se gjatë këtyre tre vjetëve në të gjitha rrethet e Shqipërisë janë zhvilluar veprimtari e ceremoni fetare. Po ashtu funksionojnë këshillat Aleviane, me pjesëmarrjen e tarikateve, që përmendëm më lart. Këto këshilla mes tarikatesh kanë funksionuar mirë, të përqëndruar në rritjen e besimit tek Allahu xh.sh. dhe tek rruga e Ehli-Bejtit. Ato kanë synuar në ngritjen dhe meremetimin e tyrbeve  e teqeve, aty ku kanë qenë. Me forcat  tona, me ndihmën e besimtarëve, edhe pse po kalojmë varfërinë e diktaturës, kemi mundur të ngremë në shkallë vendi 57 tyrbe e teqe, të cilat funksionojnë rregullisht, 470 që numërohen në mbarë vendin. Problem mbetet sidomos ringritja e teqes qendrore Hasitane të Tiranës, për të cilën po hasim mjaft pengesa.

Përfitoj nga rasti të falenderoj Radio Televizionin Shqiptar  dhe ATSH-në  për mirëkuptimin që kemi gjetur, duke pasqyruar  nga fillimi i veprimtarisë sonë  me kopetencë profesionale veprimtaritë fetare, takimet e bisedat për vendet e gëzuara shqiptare.

E quaj të nevojshme  të theksoj, se krijimi i këshillave aleviane të rretheve  dhe organizimi i drejtimit të tyre është bërë me  dëshirën dhe vullnetin  e mirë të çdo tarikati  alevian, me proçesverbale të rregullta, me qëllim përmirësimi  dhe lartësimi të moralit islam, të besnikëve  të çdo tarikati duke pasur  parasysh mosndërhyrjen në predikimet e ritet fetare të Pirit përkatës, apo në erqanin e caktuar.

Pas gjithë  atij shkatërrimi barbar nga diktatura, sot më tepër se kurrë  lipset nevoja e një bashkimi, si  tarikate vëllezër, gjë që është  trashëgimi  nga të parët tanë, për t’u  organizuar e ecur përpara çdo tarikat  në veçanti e të gjithë së bashku në  tërësi, për të ngritur tyrbet e teqet, për të përgatitur  dervishë e shehlerë të devotshëm, në interes  të pastrimit shpirtëror  gjithmonë në zbatim të Ehli-Bejtit.

Të nisur nga vullneti i mirë i prijësve të tarikateve, të bashkuar  vëllazërisht, theksoj se qëllimi i këtij bashkimi, që kemi bërë, nuk është devijim nga bashkësia jonë  e mirëfilltë islame, ku jetojmë, as nuk kemi për qëllim t’i shkëputim tarikatet, tyrbet e teqetë nga vakufet  e veta brenda e jashtë Atdheut, por është për hir të bashkimit kombëtar  e të rritjes  së ndjenjave fetare e kombëtare. Ky bashkim  është trashëgimi  e së kaluarës  e vazhdimësi e saj, siç e pasqyrojnë statutet, rregulloret dhe dokumentat e tjera, që kanë mundur të shpëtojnë nga diktatura ateiste. Këtë e vërtetojnë vulat, si “ Lidhja e shehlerëve”, “Kryesia e Tarikateve Aleviane.”

Tariku Halveti është përhapur në Ballkan në vitin 1585 nga Piri Hysejn Rumi Serezi, nëpërmjet katër djemve të tij, të pajisur  këta me dituri  Sheriati dhe Tarikati, aq sa morën  titullin e inspirimit hyjnor “Azizë.” Këta u vendosën një në Prizren, një në Ohër, një në Delvinë dhe një në Tiranë, prej të cilëve  buron vazhdimësia dhe rrjedha e breznisë sonë të Hasitanes së madhe të Tiranës. Kjo Hasitane e madhe, për të cilën  bëjmë fjalë, u zgjodh kryesi Aleviane dhe rrezatoi fenë islame dhe nurin (dritën) e Ehli-Bejtit në mbarë Shqipërinë. Këtë e tregon fakti se u krijuan  mëse 200 teqe, vatra të Ehli-Bejtit dhe secila prej tyre dha prova devotshmërie  në aspektin moral  e patriotik.

Hasitania e  madhe Halveti në Tiranë, si kryesi, përfshiu në gjirin e vet, në vitin 1921 në Kongresin e saj të Parë tarikatet Gjylsheni, Hajati, Melami, Xhelveti, me Pirin  Muhammed Hydai. Pastaj në të, sipas dokumenteve që ruhen në këtë Hasitane,  morën pjesë dhe tarikë të tjerë si Saadi, Kadri.

Mos vallë kjo kryesi  Halvetiane me 203 teqe  kishte nevojë për tarikatet e tjera, të vogla, që t’i fuste në juridiksionin e vet? Këtë ajo e bënte vetëm për bashkim, vëllazërim dhe barazi në mes tyre, si vëllezër shpirtëror, si bij të Ehli-Bejtit, të familjes së Hazreti Muhammed a.s. Secili tarik, edhe pse bën pjesë në kryesinë Aleviane, ka të drejtë  të veprojë lirisht sipas rregullave dhe mënyrës së vet  të riteve fetare. Nuk ka të drejtë askush të bëjë ndërhyrje në të. Çdo Sheh,  i dekretuar, ka të drejtë të bëjë myhibë dhe dervishë sipas kopetencave që ka marrë  prej Myrshidit të tij. Po veproi ndryshe, kemi të bëjmë  me prishjen e moralit të fesë. Do të jetë përgjegjës para Zotit xh.sh. dhe Pirit të tij. Ruajna o Zot  prej këtyre  njerëzve që bëjnë pazarllëqe në rrugën e Zotit!

Në Kuranin e shenjtë thuhet:

“In-nel-ledhine jubaiuneke in –nema jubaiune-llahu”
 “Ata që të betohen Ty, në të vërtetë i janë betuar Allahut.” “Dijetarët nuk gabojnë dhe janë të kujdesshëm. Ata kanë frikë Zotin më tepër se kushdo.”

Është traditë prej të parëve, që çdo klerik pajiset me dekret nga Myrshidi i tij dhe të firmosur  nga tre shehlerë e dy dervishë. Ky rregull është ndjekur nga të parët tanë, për të evituar mashtruesit dhe njerëzit e pandërgjegjshëm.

Është me interes të përmend me pak fjalë rrjedhën e tarikateve. Së pari, duhet të dimë se  “tarik” do të thotë “rrugë” dhe “tarikat” do të thotë “metodë”. Janë rrugët  dhe metodat pas Sheriatit që të çojnë në Hakikat, drejt zbulimit të së vërtetës, drejt asaj të vërtete, për të cilën, të gjithë filozofët janë munduar dhe kanë arritur të thonë “Dimë atë , që s’dimë asgjë.”

Kur e pyetën Hazret Isain (Krishtin) se cilin konsideron më të rendësishëm mendjen, apo besimin, ai u përgjigj: “Të dyja plotësojnë njëra-tjetrën, por po të veçoja  njërën do të preferoja besimin. Nëpërmjet besimit e lëviz atë shkëmb  në det dhe jo me anën e mendjes.” Të jesh fetar është e zakonshme, por të jesh besimtar në kuptimin e Kuranit është e zorshme. Zoti xh.sh. bën thirrje  në Kuran:

Ja ejjuhel-ledhine amenu - O ju besimtarë……

Ai u drejtohet atyre besimtarëve  të pastër mistikë, që nuk përdorin  “unin” dhe kanë hyrë në dervishllëk. Këta asgjë nuk kanë të veten, çdo gjë i takon  Allahut dhe digjen në ashkun e tij. Digjen si ajo flutura  që me vullnetin e vet rrotullohet rreth llambës dhe digjet në flakën e saj. Ky është dervishllëku. Për  të arritur këtu  duhet të pastrosh zemrën, të luftosh veten tënde, për të hequr të këqijat dhe të bëhesh njeri i mirë. Hazreti Muhammed  a.s., pas fitores së një lufte u drejtohet  luftëtarëve: “Rexhaanamin Xhihadil asgar ilel xhihadil Ekber, Mahadha ja Resulallah. El-ledhi xhihadi-n-nefsi.”

“U kthyem  nga një luftë e vogël te një luftë e madhe.”

Ç’është kjo, ja Muhammed?- Kjo është lufta e vetvetes. Pra, sa të rendësishme e konsideronte Haz. Muhammed  a.s. luftën e vetvetes.

Vështirësia e saj konsiston të ndash ose t’i shkëputësh trupit tënd sifatet e këqija, të mposhtësh apo të largosh inatin, intrigën, ambicien, egoizmin, zilinë.

Haz. Muhammed  a.s. porosit: “Urtësia është virtyt i humbur i besimtarit, le të marrë ku ta gjejë.” Pra, besimtari nuk duhet të jetë kurrë inatçi, egoist, prepotent.

Edhe Haz. Aliu K.V. thotë:

“Sikur jam lart në qiell, i mbahem fodullit (prepotentit), atij të urtit i përulem, i bëhem baltë tabanit.”

Edhe fjala “Es-Selamu alejkum- paqja qoftë mbi ju,” është sa fetare  aq edhe njerëzore. Të dyja lidhen ngushtë me njëra-tjetrën.

Po të duash të afrohesh te Zoti, duhet të duash njeriun. Me dëshirë dhe dashuri Zoti  xh.sh.  krijoi gjithësinë, krijoi çdo krijesë dhe njeriun e vuri në sofrën e kësaj gjithësie. E bëri atë Halifetullah, zëvendësin ose përfaqësuesin e tij në tokë.

Të dashur delegatë dhe të ftuar!

Më lejoni të flas shkurt për tarikatet. Dihet historikisht se tariku Halveti vjen nga Piri i Parë (Evel) Sheh Hasan Basri, të cilin e ka veshur vetë Imam Aliu K.V. Për dijeni ky është dhe Piri i Piraneve. Ndërroi jetë në vitin  110 te Hixhretit, dmth në shek. VII-të. Tyrben e ka në Basër. Ky tarik, i përfaqësuar direkt prej tij, mban emrin  Halveti në bazë të funksionit dhe jo të emrit të Pirit. Tariku Halveti, është shumë i gjerë. Ai ka zyrtarisht  48 degë (kolle), të përfaqësuar nga Piranë dhe udhëheqës të shquar shpirtëror. Ky tarik, veç ibadeteve (faljeve) të tjera ka të veçantën e tij, Halvetin. Këtu e merr emrin ky tarik. Halvet  bën Hazreti Musai në malin Turisina, Hazret Isai në pyll të shkretëtirës, Hazreti Muhammed në shpellën e malit Hira.

Shumë me vonë, pas 450 vjetësh, fill pas Xhenedi Bagdadiut erdhi tariku Kadri. Ky tarik u përfaqësua nga Piri Abdul Kadri Xhelani (Kaddesesirel Aziz) nga mori dhe emrin Kadri. Ndërroi jetë  në vitin  578, në shekullin XI. Pastaj vijnë  me rradhë tariku Rufai, Shazeli, Disuki, Bedevi, Saadi, Bektashi, Gjylsheni etj. Një pjesë e këtyre tarikëve nuk ekzistojnë në vendin tonë.

Razija e Zotit qoftë mbi ta dhe mëshira  e tyre qoftë mbi ne!

Të gjitha tarikatet kanë një Pir të përgjithshëm, Sheh Hasan Basriun, pavarësisht se është Piri i Parë i tarikut Halveti. Kjo ndodhi sepse  tarikatet morën emrin e Piranëve. Për këtë u bë ky dallim, por, çdo gjë është e përbashkët me ca ndryshime të vogla sa për të mbajtur emrin e Pirit përkatës.

Të gjitha tarikatet janë vëllezër shpirtërorë dhe quhen Alevi. Ai që nënvleftëson tarikun tjetër, ka mohuar tarikun dhe Pirin e tij. Zoti na ruajtë prej tyre, pasi Ehlitariku nuk duhet të njohë mburrjen, egoizmin dhe lakminë, ndryshe është larg besimit në Ehli-Bejt. Të ndjekim madhninë dhe urtësinë e Ehli-Bejtit me  bindje dhe ta lavdërojmë atë me dashurinë e zemrës. Atë familje e ka lavdëruar dhe naltësuar vetë Zoti në Kuran:

“Kul la es- elekum alejhi Exhren ilel-muveddete fil kurba.”
“Nuk kam për t’ju pyetur ju për asgjë, vetëm  për dashurinë e Ehli-Bejtit.”

Po cili është Ehli-Bejti, që i madhi Zot këtë kujdes ia shtron njerëzisë si mesazh?

Ajo është familja e Hazreti Muhammedit, që përbëhet prej Hazreti Muhammedit a.s., Imam Aliut K.V., Hazreti Fatimety-Zyhra, raz. Llahu anha, Imam Hasanit dhe Imam Hysejnit raz. Llahu  taala anhuma. Të permendësh Ehli-Bejtin me zemër është një ibadet që i bën Zotit.

Hazreti Muhammed a.s. mbasi plotësoi Sheriatin dhe Kuranin e Madhnueshëm, la të hapur për vazhdim Hakikatin, besimin e zemrës (batin), sepse Zoti është zahir dhe batin: “Huwe-zahir we huw-i-Batin we huwe  kul-li shein alim.”

Ne tarikatet Alevi, si bazë të fesë islame kemi Sheriatin me namazet dhe Suneti Resul. Autoriteti ynë suprem është Kurani. Nëpërmjet kësaj baze ngrihemi në pastrimin e zemrës (mistiçizëm), duke kaluar nga Sheriati në Tarikat, dmth në batin. Kjo është një punë e vështirë sepse kryejmë një detyrë zahiri dhe  pastaj vazhdojmë më tej në batin dmth me detyrat e tjera, në përkushtim të të madhit Zot. Zoti xh.sh. i drejtohet  Hazret Muhammedit a.s., të cilit, pasi  kishte falur namazin e jacisë,  bashkë me të tjerët i thotë:

“Ja mud-dethir, ja Muz-zemil Kumi lejle il-la-Kalifa.”
“O, ti që rri  mbështjellë në petkun tënd dhe po dremit, ngrehu natën dhe falu vetëm pak.”

Hazreti Muhammedit a.s. duhet t’i prishet gjumi, sepse Allahu  dëshiron që ai të falet edhe pak për të. Kjo mbeti  në Kuran nafile (vullnetare,) por  e domosdoshme për batinin, për tarikatin. Ai duhet  të falte tehexhudin, të bënte ziqer e halvet, në përkushtim të të madhit  Zot.

Në Tarik, një besimtar (myhib) kalon një rrugë prove, i kontrolluar  dhe nën kujdesin e një myrshidi ( mësues shpirtëror, i cili  është dhënës i detyrave shpirtërore dhe kontrollues i devotshmërisë së tij në këtë rrugë. Pastaj kalohet në Hakikat, për t’u njohur me të vërtetën, të padyshuar, duke hyrë  në dervishllëk (mistiçizëm). Në vazhdim të kësaj rruge vjen në marifet dmth vazhdon dervishllëku. Kjo është shkolla më e lartë, ku hyn deri në shenjtëri, atëherë njeriu ka njohur veten.

“Men arafa nefsehu arafa Reb-behu.”
“Kush ka njohur veten, ka njohur Zotin.”

Për analogji dhe Rëne Dekart, kur pohon  ekzistencën e Zotit, thotë:

“Conais toi  toi meme” – “Njih vetveten.”

Sa rrugë e vështirë të largohesh nga mëkatet e kësaj bote, nga lakmitë, që s’e  lënë të pastrosh zemrën. Për këtë i madhi Zot në ajetin Tathir thotë:

“In-nema juridellahu lijedhhebu ankumu-rixhs Ehli-Bejt Veju taharre Tathiren.”

 “Allahu ka për qëllim që nga Ju o Ehli-Bejt të largojë ndyrësitë e mëkateve dhe t’ju pastrojë plotësisht.”

Dimë se, njeriu ka mëkate, vetëm Allahu është pa të meta. Por qëllimi që ka Zoti xh.sh. për Ehli-Bejtin është t’ia pastrojë krejtësisht mëkatet. Kjo shtëpi do të mbetet deri në fund të njerëzimit personifikimi i pastërtisë, i drejtësisë dhe i urtësisë.

Feja islame quhet e plotësuar kur nga Sheriati, themeli i kësaj feje, ngrihet ndërtesa për të cilën ka nevojë, ndërtesa e zemrës (ndërtesa e Ehli-Bejtit).

Hazreti Muhammed a.s. siç thamë më lart e përsosi Sheriatin dhe Suneti Nebi. Plotësoi Kuranin  që është revelatë hyjnore e Hakikatin e la të hapur. Këtë ia la porosi për vazhdim  Ehli-Bejtit.

E filloi vetë me pemën, e quajtur “Bejadi Ridvan”, kur lidhi besën me 1400 vetë në formë Betimi. U betuan të pastrojnë zemrën, duke shrrënjosur  nga vetja çdo gjë të keqe dhe lakmi. U zotuan të jenë njerëz të mirë, të drejtë dhe me bindje të plotë ndaj Allahut. Kjo ishte një lindje e dytë per ta në prani të Hazreti Muhammedit a.s. Prej asaj kohe  lindën myhibët e parë (të dashurit e Ehli-Bejtit). Kjo metodë mistike  mbeti urdhër batin (i brendshëm) dhe kaloi në dorën e Imam Aliut. Nga dora në dorë ky urdhër hyjnor vazhdon.

“Men Lem jelid merretejni Lem julad melekutusemavati vet Erdhi.”
“Kush nuk ka lindur dy herë, nuk ka lindur asnjëherë, në qiell dhe në tokë.”

Hazreti Muhammed a.s. ishte personifikimi i mirësisë dhe i dashurisë për të gjithë njerëzimin. Qëllimi i tij ishte të luftonte  mushrikët  dhe të  rrënjoste te njerëzit monoteizmin.

“La ilahe il-la-llah” - “Ka vetëm një Zot.”

Ai është Rabbil-Alemin, Zot i Gjithësisë. Për të gjitha fetë ka vetëm një Zot dhe ne jemi vëllezër dhe adhuruesit e atij Zoti. Atë e falenderojmë bashkërisht dhe tek ai do të shkojmë pa përjashtim.

“In-na Lil-lahi ve in –na  ilejhi raxhiun.”

Qëllimi i dytë i Hazreti Muhammedit a.s. ishte çlirimi i femrës nga skllavëria, nga trajtimi që i bëhej nga mushrikët, ata që kishin shumë zota dhe s’besonin asnjë, sepse vetë ata u bindën dhe i shembën këta zota, këto puta. E ngriti femrën në atë shkallë, sa urdhëroi “Ndër këmbët e nënave është Xheneti.”

Detyra finale e Hazreti Muhammedit a.s. para vdekjes ishte të linte dy amanete. E para, si Profet t’i linte njerëzisë Kuranin, ashtu siç u la për Profetët e tjerë Teurati, Zeburi dhe Ungjilli. Këto ishin  busulla drejtimi për njerëzimin dhe revelata hyjnore  nga i madhi Zot. Amaneti i dytë i  Hazreti Muhammedit ishte Ehli-Bejti.

“Kale Nebi, sal-lallahu alejhi ve sel-lam.”
“In-ni tarik thekalejni: ketabu-llah ve esreti.”

“Unë ju lashë juve dy pesha të rënda: “Kuranin dhe  Ehli Bejtin.”

Sa shumë e ka vlerësuar dhe e ka dashur Hazreti Muhammedi a.s. Ehli-Bejtin. E ka barazuar dhe s’e ka ndarë me Kuranin. Sa e donte  Hazreti Muhammedi a.s. Hazreti Aliun K.V. Ai i dha titullin e nderimit  dhe e vlerësoi  duke i thënë: “Zoti ia ndriçoftë fytyrën dhe e nderoftë me fjalën Keremellahu Vexhhe.” Ai e priti foshnjën dhe e pastroi. Ai i vuri emrin Ali dhe ai i shërbeu. Po dhe Imam Aliu i shërbeu me vetmohim deri në vdekje.

“En-na ve Aliijen min nuri vahidin” 
“Unë dhe Aliu jemi prej një nuri. Qysh në Ezel (në zanafillën e kësaj bote) Aliu është më i afërti im” 

Prandaj atij i dha zahirin. Atij i dha batinin, atij ia plotësoi Sheriatin sikundër dhe gjithë as-habave (shokëve te tij), por atij ia dha për të vazhduar Hakikatin, Marifetin. Prandaj burimi i Tarikateve  është imam Aliu  K.V. Për këtë ne quhemi Alevi.

Për besimin  e madh të Imam Aliut  Hazreti Muhammedi a.s. ka thënë: “Sikur në një anë të peshores  të vendoset Toka  dhe Qielli dhe në anën tjetër besimi i Aliut, kjo e fundit sigurisht do të anonte më tepër.” Hazreti Aliu veshi  Sheh Hasan Basriun, Pirin  e Parë  (Evel)  të tarikut Halveti. Për dijeni  ai është dhe Pir i Piranëve- Qemerbest Ali. Kështu rrodhën  tarikatet Pir pas Piri, sipas urdhërit të të lartit Ali K.V.

Tarikatet bazohen në Kuran dhe zbatojnë Sheriatin dhe suneti Resul, vazhdojnë më tej me detyra dhe me shërbime të tjera fetare (batin). Këta  ndjekin rrugën  e Piranëve dhe 12 imameve. Razija e tyre  dhe për të gjithë tarikatet qëndron, se për Sheriatin vendi i ibadetit  është xhamia me minaret, ndërsa për tarikatet, si ndjekës të Ehli-Bejtit, vendi i ibadetit është mesxhidi, që e quajmë mesxhidi–Ehli-Bejt, ku zbatohet  ibadeti- namaz dhe ziqri.

Ne tarikatet, si ndjekës të kësaj rruge të fesë islame, duhet të respektojmë njëri-tjetrin, ta duam me sinqeritet  dhe të kemi unitet. Secili  tarikat ka pavarësinë e tij në  kryerjen e riteve fetare, në erqanin  e  Pirit të tij. Synimi ynë është organizimi në një qendër  të Ehli-Bejtit, i cili është busulla jonë drejtuese e udhëheqëse. Ne jemi  të bashkuar, sepse kemi një rrugë të njëjtë, rreth Ehli-Bejtit. Nga të parët tanë kemi  trashëguar traditën e bukur të respektimit të njëri-tjetrit, ashtu si dhe për fetë e tjera. Këtë traditë të bashkëpunimit ta ruajmë dhe t’ua përcjellim edhe brezave  të ardhshëm.

Me këtë rast më lejoni që edhe në emrin tuaj, të falenderoj përzemërsisht si përfaqësuesit e Kishës Ortodokse dhe ata te Kishës Katolike që na kanë respektuar dhe nderuar në ceremoni fetare, na kanë vizituar  dhe na  kanë dërguar sistematikisht gazeta e revista. Po ashtu dua të falenderoj  edhe miq  të huaj islamikë, arabë dhe iranianë që ndodhen në vendin tone.

Fetë janë si lulet e bukura që zbukurojnë tokën e selinë hyjnore dhe të gjitha së bashku shkrihen në  bukurinë e të madhit Zot.  Ndaj ne indinjohemi dhe dënojmë me forcë vrasjen e muslimanëve në Bosnjë.

Rruga e nisur për bashkimin vëllazëror  alevian të vazhdohet dhe në të ardhmen, duke lënë derën të hapur për të gjitha tarikatet e tjera, gjithmonë duke respektuar veçoritë e çdonjërit, pa ndërhyrje e detyrim.

Është detyra jonë parimore që të punojmë vazhdimisht në drejtim të edukimit dhe ruajtjes së pastër të traditave tona të lashta e të mrekullueshme nga degjenerimi. Ne duhet të mbajmë gjithmonë parasysh, se disa nga kërkesat kryesore që të jesh besimtar i mirë janë: të duam Allahun, të duam njeriun, të duam njëri-tjetrin, të duam punën e Atdheun.

Uroj që kjo konferencë, e cila po mbahet pas një periudhe të gjatë kohe, t’i përfundojë me sukses punimet e saj dhe kështu, të bashkuar të shkojmë dhe në Kongresin e ardhshëm me dëshirën e Zotit, sepse ai është përkrahës i qëllimeve të mira dhe të drejta. Zoti është me të drejtën. Ju faleminderit!

Shko lart